Formula 1 dünyasında herkes mükemmelliğin peşinden koşar, bu bilinen bir gerçek. Ancak bu arayışı bir yaşam felsefesi haline getirenler var. Max Verstappen’i ele alalım. Hollandalı pilot, dört dünya şampiyonluğuyla Formula 1’i adeta kişisel bir video oyununa dönüştürdü, ancak zaferden sonra bile sürekli daha iyisini yapıp yapamayacağını sorgulayan bir tavra sahip.
“F1’de bir yarışı kazandığımda bile, beni her zaman bir şeyleri farklı yapsaydım daha iyi olup olamayacağımı sorgularım,” diyor Pirelli’nin “Box Box Box” adlı podcast’inde gazeteci Tom Clarkson’a verdiği röportajda. Bu bir kibir değil, aksine yapıcı bir takıntı; genç pilotlarına faydalı bir virüs gibi bulaştırdığı bir öğrenme açlığı. “Asla öğrenmeyi bırakamazsınız. Aslında, her zaman gelişmek istersiniz.”
Bu sözler, birçok kişinin bir beğeniyle yetinip tatmin olduğu bir dünyada adeta bir uyarı niteliğinde. Bu açıdan bakıldığında Max, İsviçre laboratuvarından çıkmış kusursuz bir atlet gibi görünen, dağların ve sert disiplinin kokusunu taşıyan o keskin aksana sahip, hassas ve soğukkanlı tenisçi Jannik Sinner’ı anımsatıyor.
2025 ABD Açık’ta, ikinci turda Alexei Popyrin’i setlerde 6-3, 6-2, 6-2 ile rahatça eledikten sonra Sinner ne mi yapıyor? Dinleniyor mu? Kutluyor mu? Hayır, ne münasebet. İkinci kortta, sanki galibiyet düzeltilmesi gereken bir hata gibi toplara vurmaya devam ediyor. Alexander Zverev ile yaşadığı bu sahne viral oldu: Alman tenisçi oradan geçerken önce Almanca, sonra İngilizce “Ne işin var burada?” diye bağırıyor, ardından “Ben buradan giderim, sen hala burada olursun” şeklinde bir espri yapıyor. Zverev, kendine özgü mizahıyla tam da durumu özetliyor.
Sinner gülümsüyor ama raketini bırakmıyor. Bu, zirvede bile size huzurlu bir uyku uyutmayan o “yapıcı hoşnutsuzluk”.
Verstappen ve Sinner, aynı madalyonun iki farklı yüzü: Biri pistlerde kükrerken, diğeri atomik bir saatin soğukkanlılığıyla tenis kortlarına hükmediyor. İkisi de bu “sürekli yapıcı hoşnutsuzluk” ile ortaklaşıyor. Zaferlerle yetinmiyorlar – hayır, bu çok sıradan olurdu. Bunun yerine, performanslarını didik didik ediyor, teknik detayları inceliyor, “tatmin edici olmayan” o küçük ayrıntıyı sorguluyorlar.
Verstappen bunu aynı zamanda bir koç olarak da yapıyor; genç Red Bull pilotlarına kutsal şüphe sanatını aşılıyor: “İyi bir hafta sonu geçirseniz bile, daha iyi ne yapabileceğinizi analiz edin.” Sinner ise bunu harekete geçiriyor: maçtan hemen sonra, sanki dinlenmek zayıflar için bir lüksmüş gibi kortlara geri dönüyor.
Bu iki fenomen bize gerçek büyüklüğün kirli bir iş olduğunu, kişinin kendiyle olan bitmek bilmeyen bir mücadele olduğunu hatırlatıyor. Neredeyse ironik bir durum, değil mi? Mutlak galipler, sürekli bir memnuniyetsizlik içinde yaşarken, diğer sporcular tek bir başarıyla tatmin olduklarını sanıyorlar. Belki de sır burada yatıyor: mükemmellik diye bir şey yoktur, ancak onu kovalamak sizi ölümsüz kılar. Ya da en azından size ardı ardına dünya şampiyonlukları ve Grand Slam’ler kazandırır.
