AMR26 Sınırları Zorluyor: Adrian Newey’den Aston Martin’e Radikal Dokunuşlar
Tüm padokun gözleri, Barselona’daki Formula 1 “shakedown” testlerinin sondan bir önceki gününde, Aston Martin garajına çevrilmişti. Perşembe akşamı kapıları açıldığında, Adrian Newey imzalı AMR26 nihayet sahneye çıktı ve büyük bir merak uyandırdı. “British Racing Green” yerine, ham karbon fiber siyah rengiyle boy gösteren araç, ilk bakışta Newey’nin alışıldık keskin hatlarını ve radikal aerodinamik felsefesini yansıtıyordu. İlk sürüşler, karşılaşılan bazı küçük sorunların giderilmesinin ardından ancak öğleden sonra gerçekleştirilebildi.
Aşırı İnce Yan Kutu Tasarımı ve Hava Akımı Yönetimi
AMR26, özellikle aşırı derecede ince ve gergin yan kutularıyla hemen dikkat çekti. Bu tasarım, McLaren’ın benimsediği “Slide” felsefesini takip ederek, yukarıdan aşağıya doğru güçlü bir eğimle iniyor ancak yere kadar uzanmıyor. Bu, aktif bir “kola şişesi” bölgesini korumak için yapılmış stratejik bir tercihti. Newey, bu tasarımda Red Bull dönemindeki derin “undercut” yani belirgin bel oyuntusundan vazgeçerek, daha çok bir kanat formunu anımsatan bir çözüm sunmuştu.
Radyatör hava girişleri de oldukça çarpıcı bir alt “raf” tasarımına sahipti ve öne doğru yükseliyordu. Bu durum, aracın ön cephesinden bakıldığında girişlerin aşırı derecede dar görünmesine neden oluyordu. Bu tasarım, Honda tarafından özel olarak sağlanan RA626H güç ünitesini soğutmak için özel şekilli radyatörlerin kullanıldığı ve yan kutuları mümkün olduğunca kompakt tutma amacını taşıdığı izlenimini veriyordu.
Üçgen Hava Kutusu ve Akıllı Soğutma Çözümleri
Newey’nin aerodinamik verimlilik arayışı, aracın üst kısmında da kendini gösteriyordu. Hava kutusu girişi, Ferrari’ninki kadar küçük olmasa da üçgen bir yapıya sahipti ve aynı zamanda yanma motorunun üzerindeki merkezi radyatöre hava beslemesi için açıklıkları entegre ediyordu. Önceki Aston Martin tasarımlarındaki büyük soğutucu kütlesinin aksine, AMR26’da bu kütle küçültülmüş, bu da motor kapağının son derece ince olmasını sağlamıştı. Uzun bir dikey fin ise arka kanadın hava akışından mümkün olduğunca az etkilenmesini sağlayarak yüksek verimliliğe işaret ediyordu.
AMR26’nın Arka Detayları ve Süspansiyon Felsefesi
Onboard kameranın arkasında, Aston Martin, Ferrari SF-26 stilinde “boynuzlar” olarak adlandırılan iki profil sergiliyordu. Ayrıca, Halo bağlantısının yan taraflarında, önceki yılın Ferrari’sindeki “Kobra” elemanlarına benzeyen iki dikey profil bulunuyordu. Yan kutulardan çıkan sıcak hava, göze çarpan, kısa ve belirgin bir “bazuka” kanalına benzeyen bir çıkışla tahliye ediliyordu. Bu huni şeklindeki açıklık, tasarımın dikkat çekici özelliklerinden biriydi.
Süspansiyon sistemi, aerodinamik hedeflere hizmet eden mekanik çözümlerin önemini vurguluyordu. Hem ön hem de arka akslarda “Pushrod” düzeni tercih edilmişti. Bu, en düşük ağırlık ve en uygun hava akışı koşullarını sağlayan bir çözümdü. McLaren ve Red Bull’un direksiyonu şasinin önüne almasının aksine, Newey, direksiyonu arkaya konumlandırmayı seçmişti. Bu iddialı karar, rüzgar tüneli çalışmalarının bir sonucu olarak yorumlanıyordu. Özellikle radikal olan ise, arka salıncağın arka kanadın destek pilonuna monte edilmesiydi; bu, son derece cesur bir mühendislik yaklaşımıydı.
İnce Burun ve Aktif Aerodinamik Kanatlar
Aracın burnu üstte net bir şekilde şekillendirilmiş, altta ise agresif bir şekilde oyulmuştu. Ancak bu tasarımın altında, aktif ön kanat elemanlarının aktüatörünü barındırmak için belirgin bir “pelikan kursağı” gizleniyordu. Mercedes W17’de olduğu gibi, burun pilonları ikinci kanatçığa bağlanmış, bu da aktif aerodinamik için sadece üçüncü elemanın hareket ettirilmesini sağlıyordu. Ana profil, yan uç plakasının hemen önünde küçük bir “kıvrım” gösterirken, uç plakalar keskin bir tasarıma sahipti. Yan hava yönlendiricileri ise şu an için nispeten basit görünüyordu; daha yaratıcı çözümlerin Bahreyn’deki ikinci test aşaması için saklandığı düşünülüyordu.
